Zaterdag 10 juni 2017

Atapuerca naar Tardajos 33 km

Vandaag belooft het warm te worden. Vroeg op pad dus. Ik begin met een klim naar de top van een heuvel, Spanjaarden zetten daar graag een kruis op heb ik gemerkt. Hier heb ik een zicht dat reikt tot Burgos maar voorlopig is alles nog gehuld in de ochtendmist.
In het eerste dorp is een cafetaria open. Het Ierse koppel, sommige mensen kom ik steeds weer tegen, komt net naar buiten. Voor het eerst is een compleet ontbijt mogelijk met banaan, sinaasappel, yoghurt, brood met gebakken ei en natuurlijk koffie.
De zaak vult zich met mensen die net na mij vertrokken. Ik loop rustig verder richting Burgos. Tussendoor nog een koffiestop waar ik met ijs mijn been koel. Ik kan nu zonder pijn lopen maar het wordt wel dikker van het vocht na een uur lopen.

 Burgos is een grote stad met een indrukwekkende kathedraal.

Kathedraal met bruidje

Midden in het centrum is de lokale pelgrimopvang waar zich al velen hebben verzameld. Juist als ik voorbij kom gaat de opvang open. Er is plaats voor over de 100 mensen en voor de deur staat een lange rij. 

Die massa mensen doet me besluiten door te lopen naar het volgende dorp. Wel 12 km extra.

Op de hoek bij een grote Mercador supermarkt zie ik Ben, George en Peter die gisteren al een dorp verder waren. Ook zij lopen Burgos weer uit. Ik koop wat etenswaar en ga in het park lunchen voor ik aan het laatste deel van de wandeling begin. Het is inmiddels half een en de zon brandt. De laatste 2.5 uur zijn heet met weinig beschutting als ik eenmaal buiten de stad ben. Tegelijk met een oude pelgrim uit Japan, 72 jaar, kom ik in een mooi hotel met een pelgrim opvang. En heerlijke luxe oase in deze hitte.

De grote afstand van vandaag had ik niet echt gepland maar het ging goed. Veel drinken en voldoende pauze, niet te snel gelopen en natuurlijk steeds mijn been tussentijds met water koelen. 

Vanavond eet ik met een man uit Brazilië, een jonge wijsneus uit Wenen en een gepensioneerd Amerikaans stel. De laatsten maken gebruik van de bagageservice: 's morgens worden de rugzakken opgehaald en naar het volgende hotel gebracht. Mochten ze dat achteraf toch te ver lopen vinden dan nemen ze een taxi. Zo kan het ook!

Vrijdag 9 juni 2017

Tosantos naar Atapuerca 26 km
Vandaag loopt de weg langzaam omhoog van 825 m tot 1162 m, daarna weer geleidelijk omlaag tot 961m dus goed te doen. Mooi wandelen over veldwegen. Voor het beloofde panorama was het te vroeg: ik liep nog in de wolken. Verder over een breed bospad met een klein diep dalletje tussendoor. Zo wandel ik naar San Juan de Ortega: een kerk met een café en doorgaans 18 inwoners. Het was nog te vroeg voor de herberg maar koffie en een broodje was natuurlijk ook prima. Daarna nog ruim 6 km naar Atapuerca door de bossen en velden. Nog steeds rustig lopen maar de heftige pijn in mijn scheenbeen lijkt duidelijk minder. Bij elke stop zit ik en koel ik mijn scheenbeen met een natte doek. Dat vermindert de zwelling en druk.
Atapuerca is de vindplaats van de eerste europeaan Homo antesessor, de voorganger van de homo sapiens en de neanderthalers​. We praten over 800 000 jaar geleden!
De herberg hier is prima en zij hebben een mooi plekje voor me. De was doe ik samen met een jonge dame uit Italië in de wasmachine en ik ga aan de overkant een lokaal biertje drinken.
s'Avonds eet ik in het enige hotel. Het was er zo druk dat alles vol was met eigen gasten en reserveringen; een Duits echtpaar dat ik eerder zag in Logroño op het plein van de kathedraal nodigt me uit bij hun tafel aan te schuiven. Super aardig en gezellig. Zij lopen steeds een etappe, nu een van 3 weken.
Mijn pijnstillers zijn op dus vanavond maar zonder. Kijken hoe dat morgen uitpakt.
Nieuwe kopen kan pas in de grote stad Burgos, Morgen op mijn route.

Donderdag 8 juni 2017

Grañon naar Tosantos 21 km
Om half vijf begint mijn kamergenoot te rommelen. Toen ben ik ook maar opgestaan. Een somber ontbijt en om 6.00 weg. Ik was niet de eerste, een paar lopers voor me en al spoedig velen achter mij, die mij de een na de ander inhaalden. Ik liep langzaam, hoewel mijn been in de nacht dunner was geworden deed elke stap pijn. Mijn schema werd langzaam: een uur of iets langer lopen. Dan rust met een natte lap op mijn rechter onderbeen. Dan weer wat lopen enz. Ik liep de afstand in 4 delen met minimaal 20 min pauze tussendoor. Gek genoeg varieert de pijn van helemaal niks tot zeer heftig. Al met al goed te doen. In zeven en half uur liep ik zo naar een mooie herberg waar ik na een biertje besloot te blijven. Nu, wat later in de middag, trekt er een onweer over. Het sluit een mooie zonnigedag af.

Geen sneeuw daarvoor is het hier te laag. Wel witte bloemen die op klaprozen kijken. Ik hou het op witte papavervelden. Is dit de nieuwe Gouden Driehoek?

Devotie alom, ook achter de voordeur.

Hadden wij vroeger Ché Guevarra hier hebben ze Jesus Christ Superstar, dezelfde als die aan het kruis..... Maar nu met een heldhaftige uitstraling.

Woensdag 7 juni 2017

Vandaag is ons Ria jarig, van harte gefeliciteerd!
Azofra naar Grañon 22 km
Vincent mijn roommate staat om 5.30 op. Het is nog donker; hij rommelt wat met een rood lampje ik draai me nog even om. Om 6.30 een kop koffie en lopen. Elke stap doet pijn aan mijn linker scheenbeen en ik voorspel dat het geen super afstand wordt. Na 7 km staat er na een klim een stalletje met wat fruit. Een banaan en een appel: alle reden om even te zitten. Ik verwissel de standaard zooltjes voor die van Bea in de hoop dat de aanpassing helpt. Tevens smeer ik Voltaren op de pijnlijke plek. Door naar Ciueña waar een nieuwbouw wijk gebouwd is bij een golfbaan. Alle huizen leeg danwel verlaten, de meeste te koop. Triest beeld zo'n mislukt project. Ik loop een straatje om voor mijn ochtend koffie met een heerlijk broodje hamkaas.
De 5 km naar Santo Domingo de la Calzada gaat he pad over een heuvel met aan weerszijden akkerland, omzoomd door klaprozen.

Na de top zie ik het stadje (natuurlijk weer hartstikke oud, 11e eeuw) liggen in de verte. Op het pad lopen veel Italianen, langzaam, meestal luid kleppend. Ik haal ze in en kom zo in het stadje ruim voor deze meute. Even een terrasje en koffie, schoenen uit. Een Spanjaard die er zit vertelt over zijn scheenbeen probleem en dat hij een afspraak met de doktor heeft.... Ik hou het klein en zeg dat alles goed gaat met me zolang ik maar langzaam loop. Een uurtje later begin ik aan mijn laatste traject van vandaag: 7 km.
Rustig loop ik de stad uit en zie aan de rand van de stad meerdere ooievaarsnesten.

Iets verderop cirkelt een ooievaar op de termiek omhoog. In de verte zie ik Grañon, op een berg natuurlijk.
Ondanks het ongemak aan mijn been een mooie wandeling. In de herberg, inclusief diner en ontbijt donativo (geef wat je het waard vindt), begin ik meteen met koude compressen. En een biertje op het terras natuurlijk waar ik Vincent zie rondlopen terwijl hij in het Italiaans in zijn mobieltje roept.

Dinsdag 6 juni 2017

Navarette naar Azofra 23.5 km
Om 5.45 begon er al een alarm van een telefoon, ik ben maar mee opgestaan. Ik voelde al dat mijn benen nog niet helemaal hersteld waren van de lange wandeling van gisteren. Toen ik beneden in de keuken kwam stond het ontbijt klaar. De koffie was klaar en in de koelkast stond zoals beloofd een sapje. Toen de andere gasten naar beneden kwamen kon ik op pad. Toen ik de stad uitliep kwam ik George (jonge Duitser) en een Poolse dame tegen en we liepen een stukje samen op. De pijn aan mijn rechter scheenbeen werd erger waardoor ik langzamer ging lopen in de hoop dat het overging. Tot Nájera, zo'n 18 km verder, bleef die pijn. Op een terrasje aan de rivier mijn eerste koffiestop gingen direct de schoenen uit. Toen zag ik een deuk in het scheenbeen daar waar de tong van de schoen zit. Zou de schoen daar gisteren gekneld hebben? Ik veterde de schoen losser en ging met Ben en George, die mij inmiddels inhaalden, verder voor onze laatste 6 km. Die begon met een stevige klim en daarna een vlakke wandeling naar het dorpje. Ik kon goed doorlopen met beduidend minder pijn. Hopelijk is dat morgen over. De herberg heeft kleine chambrettes met twee bedden. Mijn roommate is een Italiaan, Vincente, die nu voor het eerst Engels spreekt....

Maandag 5 juni 2017

Torres del Rio naar Navarette 32 km
Een kop koffie en een paar muesli repen  voor onderweg en lopen. Ik haal twee vroege dames in en dan loop ik lange tijd alleen.

Dat is meteen een mooi stuk op en neer door de heuvels. Na 11 km (ruim 2 uur) loop ik door Viana. Tegen beter weten in loop ik de eerste koffie tentjes voorbij omdat ik ze niet leuk vind. Voor ik het weet ben ik het plaatsje alweer uit, geen koffie of ontbijt dus. Gezeten op een muurtje pauzeer ik even en weer op weg. Tot Logroño, nog 10 km, geen koffie dus ook geen stop.
Inmiddels is de zon heerlijk gaan schijnen en zit ik eindelijk aan de koffie op het plein van de kathedraal met twee heerlijke tapas. Op de toren van de kathedraal nestelt een ooievaar. Ik geniet van een lange pauze want de route bevat na 20 km nog 11 km voor dat Navarette  komt.... Een groep bejaarden met rolstoelen, rollators of stevig aan de hand van een begeleider komt ook op het terras zitten, precies voor me. Koffie of een ander drankje, zonnecrème smeren en leuke jongens en meisjes voor de verzorging. Wat wil je nog meer?
Logroño, 148 000 inwoners, is een prachtige stad die laat zien dat de streek Rioja een van de rijkere streken is van Spanje. De stad uitlopen duurt lang, de buitenwijk gaat over in een groot park dat weer overgaat in een recreatiegebied bij een stuwmeer. Ook daar ga ik nog eens op een terrasje uitgebreid zitten.

Ik kijk hoe de zwanen met hun jongen hier de baas zijn. Het mannetje gaat agressief doen tegen de gasten. Dan komt er een man met broodkruimels voor de hele familie en lijkt idereen tevreden.
De laatste 5 km bevat nog een stevige klim en wandeling naar Navarette, een mooi plaatsje met een kleine binnenstad. Later vind ik op het centrale plein een bar met tapas, bier en later een pelgrimsdiner. Inmiddels komen steeds meer bekenden binnen druppelen. Die later mijn fles Rioja die bij het diner hoort( 2 glaasjes is normaal) mee komen opdrinken. Later bij het afrekenen moet ik 3.50€ bijbetalen omdat ik de fles heb opgemaakt. Waar vind je nog zoiets?
Tijd om terug te gaan naar de herberg.

Zondag 4 juni

Villa de Monjardin naar Torres del Rio 21 km

De herberg biedt een heerlijk Nederlands ontbijt en dat laat ik me goed smaken. Daarna vlot vertrokken. Ton, Piet, Mona en ik vertrekken gelijk. Ton en Piet lopen hun vlotte tempo terwijl Mona en ik al pratend wat langzamer gaan. Mona is een Amerikaanse dame van begin 60 en werkt in St. Domingo Californië als een nurse practitioner met als specialiteit slaapstoornissen. Gisteravond hoorde ik al dat zij en haar ex multihull-zeilers zijn. Ze hadden een trimaran gebouwd om de wereld rond te zeilen. Maar daar is het nooit van gekomen. Ze kregen samen 3 kinderen die zij zelf onderwijs gaf. Allemaal vanwege de grote reis die er nooit kwam.
Nu woont ze op een bootje in een jachthaven en heeft nog ergens een oud buitenhuis. Genoeg om te bespreken en zij was een makkelijke prater. Mooie afleiding en de tijd vliegt.
Onze eerste koffiestop was Los Arcos waar de huizen nog gebarricadeerd waren vanwege het stieren-rennen door de stad. Op het pleintje zagen we de laatste renners die de nacht door gefeest hadden en nog steeds opgewonden waren van het gebeuren.
Een paar kilometer voor Torres del Rio begint het stevig te regenen en haalden we Piet in die stond te stoeien met de hoes van zijn rugzak. Samen liepen we naar het plaatsje Sansol waar we Ton troffen en we konden schuilen met koffie.
Toen het enigszins opklaarde liepen we door naar Torres del Rio waar Mona en ik het voor gezien hielden. Ton en Piet liepen naar de volgende plaats, nog 12 km.
De herberg vulde zich met gasten die we gisteravond in de vorige herberg al troffen. 's Avonds gezellig gezamenlijk gegeten. Het kan ook gewoon gezellig en ontspannen zijn op zo'n camino. Vroeg op bed hoort er wel echt bij.